از فیلم شبهای روشن

رویا – فکر کنم ایراد از من‌اه. گدایی هم یه جور عشق‌اه. گداییِ عشق که از هم‌اش بدتره. وقتی فکر می‌کنم، می‌بینم به همه‌چی پشت‌پا زدم و زندگی‌ام رو گذاشتم سر یه قراری که … تو می‌گی من سبک شدم؟

استاد: خُب … عشق آدم ُ سبک می‌کنه، ولی سبک نمی‌کنه

رویا – نمی‌فهمم چی می‌گی

استاد: عشق باعث شده که تو بابت یه کلمه حرف، یه سال صبر کنی و وقت‌اش که شد به همه چی پشت‌پا بزنی و بیای این‌جا. فقط آدمی که عشق سبک‌اش کرده باشه می‌تونه هم‌چین کاری بکنه. ولی، وقتی می‌گی سبک شدی، منظورت این‌اه که خودت رو پایین آوردی، اگه اون هیچ‌وقت نیاد، عشق‌اش کاری کرده که تو پَر در بیاری و یه کارایی بکنی که تا حالا هیچ‌وقت فکرش رو هم نکردی. اگه منظورت از سبک‌شدن بالا رفتن‌اه، سبک شدی. ولی اگه منظورت از سبک شدن، کوچیک شدن‌اه؛ عاشق هر چی کوچیک‌تر بشه، بالاتر می‌ره.

رویا – فکر نمی‌کنی همه‌ی این‌ حرف‌ها تو ادبیات قشنگ‌اه؟ زندگی با ادبیات فرق داره.

استاد : همه‌ی این حرف‌ها واسه‌ی این‌اه که زندگی یه خورده شبیه ادبیات بشه.

رویا- آدم با تو حرف می‌زنه سبک می‌شه. سبک به اون معنا که خودت گفتی…. می‌دونی از چی خوش‌ام می‌آد؟

استاد: از چی؟

رویا – از این‌که خیلی باهات راحت‌ام.

/ 2 نظر / 9 بازدید
---------

سر زدم-کمی دلم گرفت-خرسندم ازین حالت.....سینما یعنی برش هایی از زندگی....همش تصویر بود از خود خود زندگی..

مرتضی قریب

با درودی گرم به نویسنده بسیار اتفاقی گذرم به اینجا افتاد....دنبال عکس اقای مهدی احمدی بودم..امروز فیلم هفت پرده را دیدم...خوب بود اما به اندازه شبهای روشن روی من اثر نگذاشت..گرچه دیالوگهای زیبایی دارد. اما نوشته شما: سینما یعنی....مرا که دوستدار کهنسال سینما هستم به دنیای شگفتی برد...سپاسگزارم