سد سکوت

همه چیز و هیچ چیز .... و شاید جایی برای زمان دلتنگی ....

بازی ... علی عبدالرضایی
ساعت ۱:٢۳ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/٢/۱٧  کلمات کلیدی: شعر

این دیوار به خشت اول هم قناعت می کرد

و هیچ گناهی مرا انجام نمی داد

دو دستی دوستم بدار را می خواست که ناگهان از پنجره بیرون رفت روزی

تا ادامه ی کشدار هر چه بندِ رخت این دست لعنتی

و همسرم در اتاق مجاور گم شد

برای مردی که زیر باران آهن!

برای دستی که روی آتش چوب!

تمام آن روز ها چند روزی تخت شد

و تنهایی سخت

ته آن کوچه اما این دیواراصلا خیس نمی شد

چه می دانستم که آخر ندارد این بازی

را ضی به بازی هیچکس نمی شدم چه کنم!

دو دستم از هر چه پنجره آنقدر بیرون زد

که دریای خزر تا پای دیوارهای تهران هنوز رستم بود

البته مایوس نیستم

هزار بار طلاق داده ام طلاق را

و این آس لعنتی آس و پاسم کرد

هر که می آید هنوز مثل تو اولی ست

و این بهانه آنقدر پتو دارد که بخواهم سفر کنم سیبی

دو دستی دوستم بدار را می خواستی

افسوس که من دستی نداشتم در آن بازی!

                                         علی عبدالرضایی